10 Temmuz 2013 Çarşamba

     -ŞİMDİ NE DESEM KAR YAĞIYOR...#1-



      Yaşamak isteyip de yaşayamadıklarımızdı çokça hayat.Gereksiz olduğunu düşündüğümüz bir anda karşımıza al önemse dedirten birini çıkartmasıydı kimi zaman.Her şey karmakarışık olduğu bir anda dümdüz olması kadar akıl almaz,o kadar umursamaz, o kadar yaşanmaya değer.Neler yaşanırdı da vazgeçilemezdi yaşamaktan,kahrolurdun nefesin kesilirdi acıdan.Tam şurda derdin ,şurda bir yangın var nedenini bilmediğim...Sonra bir bakardın yangının sönmüş,küllerini topluyor insanlar.Yaran kabuk bağladığında gülümsemeyi tekrar öğreten birileri çıkardı karşına.Sen sadece yaşardın işte,elinden tutulmasına izin verdiğin kadar mutluydun dünyanda.Yalnızlık bıçak gibi keserken sessizliği,yanında birilerinin olmasına ihtiyaç duyarken, ağladığında yapayalnız kaldığını hissetmekti bazen.Yaşıyorum derken yaşıyor musun diye kafanı alt üst eden,yine de vazgeçilemeyen.
Her ne olursa olsun devam ediyordu işte.Kim aralarına almak istemese de seni yada senden vazgeçemeseler de devam ediyordun hikayeni yazmaya.Anlatacakların vardı insanlara,sustun sessiz çığlıklarda.Yanında biri düştü, ayağa kaldıramayacak kadar yorgun hissettin kendini.''Düşmüş biri diğerini kaldırabilir mi ki?'' diye düşünmeden edemedin.Halbuki en güzel  o zaman kaldırılacağını biliyordun,düşmüşü düşmüşten başka kim anlayabilirdi ki sonuçta.

Ve başını kaldırıp göğe baktığında herkesle bir arada olduğunu hissedecek kadar sıcaktı yaşam.Sen yeter ki nerede olduğuna karar ver,o kadar anlayışlıydı.’Söyle istediğin olsun ama önce bir sorum var.’derdi çoğu zaman.Kendine inanıyor musun?...


**başlık Kahraman Tazeoğlu'nun bir şiirindendir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder