24 Temmuz 2012 Salı

                                       SANA BAKIYORUM VE SANA BAKMAYI
  DÜNYADAKİ TÜM TABLOLARA BAKMAYA YEĞLİYORUM...




     kız güldü sessizce.
-hoşçakal o zaman,dedi.çaresizlik vardı sesinde.arkasını döndü çocuk gülmeye çalışarak:
-neden böyle olmak zorunda diye bile sormayacak mısın?bu kadar mı nefret ediyorsun benden?,dedi.kız gözlerinden akan yaşları durduramıyor,oğlanın sırtına bakarak konuşuyordu:
-nefret daha güçlü bir duygu değil mi aşktan?seni kolayca unutmamı istiyorsun nefret etmemi nasıl beklersin,dedi.oğlanın gözleri kızarmaya başlamıştı:
-her neyse.bitti bu ilişki değil mi?arkadaş kalalım gibi saçma bir şey söylemeyeceğim merak etme hiçbir zaman tutulmayan bir sözdür bu,dedi.kız gülümsemeye çalışıyor ama dudaklarını titremekten hareket ettiremiyordu.
-hoşçakal,dedi sessizce.ortaya düşmüştü sözler.oğlan dimdik karşıya bakarak:
-kendine iyi bak ve..benden daha iyi birini bul,dedi.kız başını sallayarak:
-tabi ki öyle olmak zorunda,dedi.oğlan omuzlarını dikleştirdi ve arkasına bakmadan yürüdü gitti.kız arkasından öylece baktı.ne yapabilirdi ki arkasından koşacak cesareti yoktu.tozpembe kurgudan oluşmuş bir dizi çekseydi eğer gider arkasından sarılırdı ona.gitme kalbim seninle doluyken nasıl başka birine bakabilirim gördüğüm her yüzde sen varsın,gittiğim her yerde anılarımız uçuşuyor,derdi.çaresizce bir adım attı öne doğru.boğazı gözyaşlarından kurumuştu:
-gitme,dedi sessizce.rüzgar taşısaydı sesini kimse görmesin diye kuytu bir köşede ağlayan çocuğa.onu bu kadar seviyorken bırakmak o kadar zor gelmişti ki...ama bunu onun için yapmalıydı.nereden bilebilirdi ki abisinin de onu sevdiğini.hayattaki tek dayanağının yıllarca bu kızın arkasından baktığını,öyle ya da böyle öğrenmiti işte gerçeği.kalbini dolduran bir kız vardı bir tarafta,diğer tarafta hayatını borçlu olduğu ağabeyi..seçim yapmak istemese de aralarında abisine buna yapamazdı.eve gitti gözlerini silerk,büyük bir utanç içinde.abisi başta anlamadı problemi.zamanla çözdü küçük kardeşinin derdini.bir şey diyemedi,kendinden utandı sessiz kaldı.

aradan üç ay geçti.kız eriyip gitti herkesin gözünün önünde.toplayamadı kendine.o bile bilmiyordu ki bu kadar sevdiğini nasıl başkalarını açıklayacaktı bu aşkı?
oğlan da mahvolmuştu.hiç bir şey yapası gelmiyordu,robot gibi yaşamaya çalışıyordu sadece.gittiği yerlere gitmez olmuştu onu bir kere daha görme korkusuyla.söyleyecek o kadar çok şeyi varken hiçbir şey söyleyememek ağır gelmişti kalbine.birini bu kadar sevmeyi nasıl öğrenmişti kalbi?
abisi karşısına aldı kardeşini.
-ben onu çok sevdim diye sen sevemez misin sandın çocuk?o bir oyuncak mı ki bana öylece veriyorsun?kalbini bir kenara nasıl bu kadar atabilirsin?aldığın oksijenle mi yaşanır sandın sadece,kalbin atmazken böyle?git,özür dile ondan durumu anlat yalvarırcasına.bir aptal yüzünden aptallık ettim affet beni de,dedi.kardeşi ona baktı.ilk defa gözlerinde hayat belirtisi vardı.aylarca  sanki makineye dönen kalbi hızla atmaya başladı kalbi,aşkla.
koştu kıza.baktı öylece uzaktan bir süre.sonra yavaş adımlarla yaklaştı arkasından.mırıldandı af dilercesine,dilenircesine.
-senden uzakta kalmaya gücüm yetmedi,dedi.kız döndü sevdiği çocuğun sesini duyunca.dolu gözlerle baktı oğlanın yüzüne.
-yeni mi anladın bunu yoksa bu kadar zor muydu beni sevmek,dedi.çocuk anlattı olup biteni.
-senden hiç vazgeçmedi kalbim.sadece yanında olamadım ama ne yapsam dönüp dolaşıp sana geliyor yollar.nasıl bir labirentteki kalbim  bulamadı çıkış yolunu,unuttu dış dünyayı.sonradan fark etti aslında bu karmaşık labirentte daha mutlu olduğunu.affet,geç oldu,çok geç mi kaldım seni geri almak için,dedi.kız yaklaştı çocuğa:
-sen beni hiç bırakmadın ki,dedi.sarıldı yavaşça,ayların hasretiyle.oğlan da sardı kızı sıkıca.kalplerinin eş zamanlı atışlarını dinlediler sessizce.işte bu dünyada en rahat olduğum yer dedi içinden çocuk
işte bu yaşamanın ne demek olduğunu kavradığım yer dedi aynı anda içinden kız.yağmur yağmaya başladı.bütün üzüntülerini alıp götürdü üzerlerinden...buluşmalarına dayanamayıp ağlayan bulutlara baktılar ikisi de sonra birbirlerine çevirdiler başlarını,aylardı ilk kez aşkla gülümsediler,sadece birbirlerine ait olan aşkla...

2 yorum:

  1. Ne kadar güzel bir başlık bu:)
    Yazıyı da çok beğendim, aşka ait ne varsa güzeldir...
    İşte bu dünyada en rahat olduğum yer cümlesinin bende de yeri var;)

    YanıtlaSil
  2. seninle kola içerken şiirinden bir mısra:)çok sevindim beğenmene

    YanıtlaSil